Glikozydy cebuli morskiej, miłka i konwalii

Glikozydy cebuli morskiej (Scilla maritima) wywierają silne działanie inotropowe dodatnie, ponadto wywierają nieznaczny bezpośredni wpływ moczopędny na nerki. Glikozydem macierzystym jest scylaren, glikozydem pochodnym, powstającym przez odłączenie cząsteczki glukozy, jest proscylarydyna. W niektórych przypadkach niedomogi sercowej działanie glikozydów cebuli morskiej może być nawet korzystniejsze od glikozydów naparstnicy. Scylaren łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego, eliminuje się szybko, a jego tendencja do kumulacji jest znacznie mniejsza niż glikozydów naparstnicy. Scylaren pobudza mięśnie gładkie, powodując obkurczenie naczyń jamy brzusznej, wzmożenie perystaltyki jelit i skurcze macicy.

Preparat handlowy Scillaren jest mieszaniną glikozydów wyosobnionych z cebuli morskiej. Dawki preparatu Scillaren wynoszą 0,5-1 mg doustnie. Proscylarydyna jest dostępna jako preparat Talusin lub Pro- scillaridin A, do stosowania w dawce po 0,25 mg 3-4 razy dziennie, IJro- scylarydyna przypomina działaniem bardziej strofantynę niż glikozydy naparstnicy, jednakże może być stosowana doustnie.

Miłek wiosenny (Adonis vernalis), roślina występująca głównie na południu Europy, zawiera mieszaninę glikozydów (głównie cymarynę i ado- nitoksynę) o szybszym, a zarazem krótszym niż glikozydy naparstnicy działaniu nasercowym. Wywiera równocześnie łagodny wpływ uspokajający na oun. W nieznacznym tylko stopniu wchłania się z przewodu pokarmowego i z tego^powodu działa słabo.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *