Leki fibrynolityczne

Leki fibrynolityczne przyspieszają rozpad fibryny, a tym samym zapobiegają powstawaniu powikłań pozakrzepowych. Wewnątrznaczyniowe skrzepy zmniejszając światło naczyń utrudniają krążenie, a przy całkowitym zatkaniu naczynia może dochodzić do rozległych martwic tkanek i narządów. Poza tym wewnątrznaczyniowe skrzepy mogą się odrywać i tworzyć zatory w odległych narządach, najczęściej w płucach.

W przypadkach tych niezależnie od leków hamujących powstawanie skrzepów stosowane są środki przyspieszające ich trawienie. Działanie takie wywiera otrzymana z ludzkiego osocza plazmina (fibrynoiizyna). Stosuje się ją w postaci wlewów do jam ciała, a także miejscowo w celu przyspieszenia wchłaniania krwiaków. Po jej podaniu niekiedy występują bóle głowy i mięśni oraz podwyższenie ciśnienia krwi. Kilka godzin po podaniu mogą wystąpić nudności, wymioty, podwyższenie temperatury ciała, tachykardia oraz czasem bardzo wyraźnie obniżenie ciśnienia krwi. W razie przedawkowania stosuje, się inhibitory fibrynolizy (EACA, AMCHA). Przeciwwskazaniem do stosowania leków fibrynolitycznych jest skaza krwotoczna, hipofibrynogenemia, uszkodzenie miąższu wątrobowego, a także świeże rany, w których zbyt wczesne rozpuszczenie skrzepu może spowodować ponowne krwawienie. Dużą ostrożność należy również zachować w zaburzeniach rytmu serca.

Działanie fibrynolityczne wywierają również proteolityczne enzymy wytwarzane przez paciorkowce hemolityczne (Streptococcus haemolyti- cus). Są to streptokinaza i streptodornaza. Pierwsza z nich aktywuje reakcję powstawania z plazminogenu plazminy, natomiast streptodornaza jest nukleazą, rozkładającą zawarte w ropie kwasy nukleinowe zwyrodniałych krwinek białych i uszkodzonych komórek. Stosuje się je zwykle łącznie w stosunku 4:1.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *