Leki naczyniowe stosowane w chorobie wieńcowej

Zadaniem układu naczyń wieńcowych jest zaopatrywanie serca w tlen i substancje odżywcze. O niewydolności naczyń wieńcowych mówimy wówczas, gdy zachodzi dysproporcja między zapotrzebowaniem serca a podażą, przy czym najistotniejszy i najwcześniej odczuwalny jest niedobór tlenu. Jeśli dostarczanie tlenu do mięśnia sercowego jest mniejsze od zapotrzebowania, to taki stan określa się jako ,,ujemny” bilans tlenowy serca.

W niewydolności naczyń wieńcowych serca są zatem stosowane leki, które poprawiają bilans tlenowy serca. Leki te w większym stopniu zwiększają dostarczanie tlenu niż jego zużycie. Należą do nich wszystkie leki rozszerzające naczynia krwionośne serca bez wywoływania nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego krwi i pozbawione działania ino- tropowego. Pod względem mechanizmu działania są to leki działające bezpośrednio na mięśnie gładkie.

Inną możliwością jest ograniczenie zapotrzebowania serca na tlen poprzez zmniejszenie jego pracy. W takim przypadku praktyczne zastosowanie mają leki działające inotropowo ujemnie – (3-adrenolityczne (IV -adrenolityki), np. metoprolol, pindolol, oksprenolol, a także propranolol.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *