Leki stosowane w innych postaciach niedokrwistości

Takie typy niedokrwistości, jak niedokrwistość śródziemnomorska (tha lassaemia), niedokrwistość sierpowato-krwinkowa, sferocytoza wrodzona, nocna hemoglobinuria napadowa, niedokrwistości hemolityczne i niektóre inne są bardzo rzadkie, przeważnie uwarunkowane genetycznie. W niedokrwistościach tych stosuje się wyłącznie leczenie objawowe, przy czym przede wszystkim stosuje się przetaczanie krwi lub samych krwinek czerwonych. Przetaczanie świeżej krwi, zwłaszcza w okresie przełomu, jest zabiegiem ratującym chorym życie. Należy jednak pamiętać, że częste przetaczanie krwi prowadzi do potransfuzyjnej syde- rozy, będącej wynikiem nadmiernego nagromadzenia żelaza w organizmie. Lekiem, który ułatwia wydalanie żelaza z organizmu, jest defero- ksamina (Desferal), związek tworzący z jonami żelazawymi łatwo wydalane przez nerki połączenia kompleksowe. Stosuje się go zapobiegawczo i leczniczo, doustnie, domięśniowo lub dożylnie w dawce 500 mg – lg. Przy podawaniu dożylnym Desferal stosuje się jako 10% roztwór w ilości nie przekraczającej 80 mg/kg/24 h, a w ciągu pierwszej godziny 15 mg/ /kg. Roztwory leku sporządza się ex tempoie.

W niektórych postaciach niedokrwistości hemolitycznych dobre wyniki uzyskuje się po zastosowaniu dużych dawek kortykosteroidów (np. prednizolonu – Encorton – w dawce 20-250 mg dziennie) oraz leków immunosupresyjnych. Niekiedy osiąga się trwałą poprawę poprzez sple- nektomię (wycięcie śledziony). Dotyczy to szczególnie niedokrwistości związanych z nadmiernym niszczeniem krwinek czerwonych w śledzio-nie. W związku ze zwiększoną erytropoezą szpikową zalecane jest w tych niedokrwistościach stosowanie kwasu foliowego, którego zapotrzebowanie w tych niedokrwistościach wzrasta.

Leki stosowane w nadczynności układu erytroblastycznego. Czerwienica prawdziwa jest jednostką chorobową, w której występuje nadmierna czynność układu erytroblastycznego. Zwiększenie liczby krwinek czerwonych powoduje zwiększenie lepkości krwi, co z kolei sprzyja powstawaniu wewnątrznaczyniowych zakrzepów. W leczeniu tej choroby stosuje się upusty krwi w ilości 300-500 ml co 2-3 dni aż do zmniejszenia wartości hematokrytui poniżej 50%. Poza tym bardzo dobre wyniki uzyskuje się po dożylnym podaniu radioaktywnego fosforu (32P), w dawce 3-30 mCi. Efekty leczenia widoczne są najwcześniej po 4-8 tygodniach, a działanie maksymalne występuje po 4 miesiącach. Po tym czasie działanie leku powoli i stopniowo maleje, a ponowne zastosowanie 32P daje nieco gorsze wyniki. Ostatnio zwraca się uwagę na możliwość wystąpienia białaczki, szczególnie po wielokrotnym podaniu 32P. W leczeniu czerwienicy można również stosować leki cytostatyczne, szcze-gólnie z grupy leków alkilujących, np. Busulfan 2-10 mg/24 h. Należy przy tym prowadzić regularną kontrolę liczby krwinek białych i krwi- , nek pły tkowych we krwi.

Jedna odpowiedź na „Leki stosowane w innych postaciach niedokrwistości

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *