Mechanizm działania tiazydów

Mechanizm działania. Mechanizm działania tiazydów polega na hamowaniu wchłaniania zwrotnego jonów sodowych, głównie w obrębie odcinka pętli nefronu znajdującego się w korze nerki.

Względna siła działania tiazydów wynosi przeciętnie 5% pierwotnego przesączu kłębkowego, to znaczy, że te leki powodują wydalanie 5°/o ze 100% przesączu kłębkowego. Dopiero bardzo duże dawki tiazydów hamują anhydrazę węglową i wywołują alkalizację moczu. Skuteczność moczopędnego działania tiazydów w mniejszym stopniu zależy od pH płynów ustrojowych niż w przypadku diuretyków „rtęciowych” (zakwaszenie) i inhibitorów anhydrazy węglowej (alkalizacja). Niekorzystnym klinicznie zjawiskiem, związanym z moczopędnym mechanimem działania tiazydów, jest utrata jonów potasowych z moczem. To działanie tiazydów wiąże się z ich pierwotnym efektem natriuretycznym w pętli nefronu. Utrata znacznej ilości jonów sodowych odbywa się równocześnie z utratą jonów potasowych, w dalszej bowiem części nefronu odbywa się nie zakłócona fizjologiczna regulacja wzajemnego stosunku stężeń tych jonówT.

Działanie hipolensyjne tiazydów. Działanie hipotensyjne tiazydów przebiega w dwóch fazach. W pierwszej fazie obserwuje się zależność między efektem diuretycznym a efektem antyhipertensyjnym leku. Zmniejsza się objętość płynów pozakomórkowych, a więc zmniejsza się objętość minutowa serca.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *