Pierwsza podstawowa grupa leków

Pierwsza podstawowa grupa leków to leki działające depresyjnie na oun (zwłaszcza na ośrodek naczynioruchowy) z dodatkowym punktem uchwytu w obwodowym układzie nerwowym. Należą do niej alkaloidy rauwolfii oraz dihydropochodne alkaloidów sporyszu. Działają one depresyjnie na ośrodek naczynioruchowy, a równocześnie rozszerzającą na naczynia (ryc. 7.8) – bezpośrednio albo poprzez mechanizmy odruchowe. Do tej grupy zalicza się także pochodne hydrazynoftalazyny o głównie obwodowym mechanizmie działania.

Podobny mechanizm mają alkaloidy ciemiężycy (Veiatmm), stosowane zresztą obecnie wyjątkowo rzadko. Druga grupa leków hipotensyjnych obejmuje leki działające poprzez obwodowy układ autonomiczny. Należą do niej leki sympatykolityczne o presynaptycznym mechanizmie działania, zaburzające przekaźnictwo w zakończeniach włókien pozazwojowych układu współczulnego przez zahamowanie biosyntezy przekaźników, tworzenie „fałszywego1′ przenośnika pobudzenia (a-metylonoradrenaliny) lub upośledzenie magazynowania amin katecholowych. Leki blokujące zwoje układu autonomicznego stosowane są obecnie bardzo rzadko. W niektórych postaciach nadciśnienia korzystnie działają leki (3-adrenolityczne, pomocniczo są stosowane także leki a-adrenolityczne.

Jako leki uzupełniające stosuje się teobrominę, teofilinę, papawerynę, wyciąg z jemioły i in. W patogenezie nadciśnienia ważną rolę odgrywa stan napięcia oun. Z tego powodu w początkowych okresach choroby podstawowe znaczenie mają leki kojące (diazepam i in.) oraz sole bromu i leki roślinne o działaniu uspokajającym. W nadciśnieniu cięższego stopnia leki te mają znaczenie pomocnicze.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *