Pochodne benzodiazepiny

Losy w organizmie. Chlorodiazepoksyd wchłania się dobrze, lecz powoli z przewodu pokarmowego, osiągając największe stężenie we krwi po 8 h. Jest też powoli wydalany z moczem, głównie (w 908/c) w postaci metabolitów – laktamu i pochodnej zdemetylowanej. Oba metabolity są farmakologicznie czynne.

Działania niepożądane i toksyczne. Podczas stosowania chlorodiazepo- ksydu w dawkach leczniczych obserwowano takie objawy niepożądane, jak senność, a u niektórych ludzi odwrotnie, pobudzenie ruchowe, utrudnienie zasypiania i euforię. Niekiedy chlorodiazepoksyd wywołuje zawroty i bóle głowy. Rzadko obserwowano agranulocytozę i zaburzenia czynności wątroby. Chlorodiazepoksyd oraz inne pochodne benzodiazepiny łatwo prowadzą do przyzwyczajenia, nadużywania stosowania leku oraz do lekozależności. Stwierdzono, że kliniczne objawy uzależnienia od pochodnych benzodiazepiny występują po czterech miesiącach nieprzerwanego ich zażywania w przeciętnych dawkach leczniczych. Zasady ostrożnego stosowania tych leków powinny być ściśle przestrzegane z tych samych względów co stosowanie meprobamatu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *