Pochodne benzodiazepiny

Pierwszym wprowadzonym do lecznictwa lekiem tej grupy był chlorodia- zepoksyd. Związek ten został zsyntetyzowany w latach trzydziestych naszego stulecia przez Sternbacha i Dziewońskiego w Krakowie. Ponieważ nie znano wówczas metod badania wpływu leków na procesy psychiczne, nie wykryto jego działania psychotropowego i w .związku z tym nie znalazł wówczas zastosowania leczniczego. Wprowadzono go do lecznictwa dopiero w latach sześćdziesiątych naszego wieku.

Działanie farmakologiczne. Punkt uchwytu działania chlorodiazepoksy- du znajduje się w podkorowych strukturach mózgu. Działa on hamująco głównie na układ limbiczny, ponadto na twór siatkowaty pnia mózgu oraz wzgórze i podwzgórze. Wynikiem tego działania jest uspokojenie, zniesienie stanu napięcia emocjonalnego i lęku oraz zmniejszenie napięcia mięśni prążkowanych. Chlorodiazepoksyd oraz inne związki pochodne benzodiazepiny silniej od meprobamatu znoszą objawy agresywności oraz silniej działają przeciwlękowo i uspokajająco. Są one określane również nazwą leki anksjolityczne (przeciwlękowe). Przypuszcza się, że mechanizm kojącego działania pochodnych benzodiazepiny polega na ułatwianiu działania kwasu 7-aminomasłowego (GABA) na receptory wrażliwe na ten związek.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *