Środki zastępcze krwi

Stale wzrastające zapotrzebowanie na krew, a także niedogodności związane z jej przechowywaniem spowodowały bardzo intensywne poszuki- wania środków zastępczych. Należy jednak podkreślić, że wszystkie te środki nie są w stanie zastąpić pełnej krwi ludzkiej, zawierającej wszystkie niezbędne składniki. Próby stosowania roztworów różnych krysta- loidów (roztwór Ringera, roztwór Locka, fizjologiczne roztwory chlorku sodowego lub glukozy) zakończyły się niepowodzeniem, ponieważ roztwory te szybko przenikają z krwi do tkanek i tym samym powodują zwiększenie obrzęku. Również hipertoniczne roztwory krystaloidów po początkowym krótkotrwałym zwiększeniu objętości krwi, związanym z odciągnięciem wody z tkanek, powodują po wyrównaniu ciśnienia osmotycznego we krwi i tkankach gromadzenie się w tkankach wody i tym samym zwiększenie obrzęków tkankowych. Roztwory krystaloi-dów znalazły jedynie szerokie zastosowanie zwłaszcza w pediatrii, w zaburzeniach gospodarki wodno-elektrolitowej. Działanie przeciwobrzęko- we wywierają wyłącznie roztwory koloidów hydrofilowych, które nie przenikają przez naczynia krwionośne i w ten sposób mogą przez dłuższy czas utrzymywać zwiększoną objętość krążącego osocza, a nawet powodować odciąganie wody i krystaloidów z tkanek. Tak więc jako środki zastępcze krwi mogą być używane tylko leki, których roztwory wodne są izo- lub hiperonkotyczne.

Do najpowszechniej obecnie stosowanego środka zastępczego krwi należy dekstran. Jest to polisacharyd, wytwarzany przez paciorkowca Leu- conostoc mesenteioid.es, wchodzący w skład ich otoczek. Drobnoustroje te rozkładają cukier trzcinowy na fruktozę i glukozę, która następnie jest polimeryzowana. Naturalny dekstran składa się z olc. 30 000-200 000 cząsteczek glukozy i jego m.cz. wynosi 5 000 000-40 000 000.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *