W praktyce klinicznej

O wiele częściej spotyka się w praktyce klinicznej stany zmniejszo- nego wytwarzania krwinek płytkowych, przy czym ich niedobór może mieć charakter ilościowy lub jakościowy. Wyróżnia się trombocytopenię samoistną lub pierwotną (choroba Werlhofa, plamica małopłytkowa) oraz trombocytopenię wtórną. W leczeniu trombocytopenii samoistnej stosuje się kortykosteroidy (50-250 mg dziennie), a w stanach ostrych, opornych na ich działanie, dobre efekty daje operacyjne usunięcie śledziony. Wtórna trombocytopenia wymaga leczenia schorzenia podstawowego. padku małych naczyń krwawienie utrzymuje się ok. 3 min. Natomiast przerwanie ciągłości dużych naczyń, szczególnie tętniczych (np. aorty), wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej, fizjologiczne bowiem mechanizmy hemostatyczne nie są w stanie utworzyć tak dużego czopu hemostatycznego. W tych przypadkach istotnym niebezpieczeństwem jest bardzo szybko występująca utrata znacznej ilości krwi.

Podstawowym warunkiem prawidłowego gojenia się jest rozpuszczenie skrzepu przez enzymy fibrynolityczne, co zapewnia utrzymanie drożności naczyń krwionośnych. We krwi znajdują się zatem mechanizmy odpowiedzialne z jednej strony za powstanie.skrzepu, a z drugiej – warunkujące stałą płynność krwi i rozpuszczenie powstałego skrzepu. Istniejąca między tymi przeciwnymi układami dynamiczna równowaga pozwala na utrzymanie tzw. fizjologicznej hemostazy, zapewniającej zarówno płynność krążącej krwi, jak i szczelność naczyń oraz hamowanie krwawienia w razie ich przerwania. Podstawowymi elementami hemo- stazy są zatem ściana naczynia, krwinki płytkowe, osoczowy układ krzepnięcia oraz osoczowy układ fibrynolizy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *