Wchłanianie glikozydów nasercowych z przewodu pokarmowego.

Glikozydy nasercowe wykazują wybiórcze powinowactwo do mięśnia sercowego, który wiąże ok. 10% podanych glikozydów. Wydalają się z organizmu głównie z żółcią i moczem, a częściowo ugrupowania steroidowe są wykorzystywane do syntezy endogennych związków steroidowych. W niewydolności nerek wydalanie glikozydów znacznie się zmniejsza. Zależnie od stopnia niewydolności nerek należy zmniejszyć dawkę glikozydów, np. przy stężeniu azotu pozabiałkowe- go > 100 mg/l00 ml dawka glikozydów powinna być zmniejszona o ok. 50%.

W czasie podawania dużych dawek glikozydów eliminacja (rozkład i wydalanie) może być wolniejsza od wchłaniania, co prowadzi do gromadzenia ich w organizmie (zjawisko kumulacji). Silniej kumulują się glikozydy naparstnicy purpurowej, w mniejszym stopniu – wełnistej. Tendencję poszczególnych glikozydów do kumulacji przedstawiono na ryc. 7.1.

Działania niepożądane i powikłania. Objawami niepożądanymi wymagającymi najczęściej zmniejszenia dawki lub odstawienia leku są nudności, wymioty, bóle brzucha i biegunki. Mogą pojawić się także uczuleniowe zmiany skórne. Groźnym powikłaniem występującym zwłaszcza u chorych z wadą mitralną oraz z niemiarowością zupełną są zatory tętnicze (mózgowe, nerkowe, krezkowe itd.). Dochodzi do nich wskutek wypchnięcia przez lepiej kurczące się przedsionki i komory materiału zatorowego (wytworzone uprzednio zakrzepy przyścienne) do układu tętniczego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *