Większość substancji psychozomimetycznych

Większość substancji psychozomimetycznych swą budową chemiczną przypomina aminy katecholowe (pochodne fenyloetyloaminy, np. meskalina) lub 5-hydroksytryptaminę (związki indolowe – dietyloamid kwasu lizergowego, psylocybina, bufotenina). Wysunięto więc hipotezę, że w psychozach powstają nieprawidłowe, nie spotykane zazwyczaj metabolity amin katecholowych oraz 5-hydroksytryptaminy. Substancje psy- chozomimetyczne podaje się zwierzętom w celu badania zaburzeń biochemicznych w mózgu pod wpływem tych substancji, gdyż sądzi się, że wywołują one zmiany, które mogą wystąpić w psychozach. Jak dotychczas te badania nie przyczyniły się do wyjaśnienia mechanizmów zaburzeń w psychozach. W piśmiennictwie można znaleźć również opisy badań, w których podawano środki psychozomimetyczne zdrowym ludziom.

W ostatnich latach w niektórych krajach rozpowszechniło się zażywanie środków psychozomimetycznych jako formy toksykomanii. Okazało się jednak, że środki te stosowane przez pewien czas powodują ciężkie zaburzenia psychiczne, w czasie których człowiek może stać się niebezpieczny dla siebie i otoczenia.

Zażywanie środków psychozomimetycznych jest w niektórych krajach poważnym i trudnym do rozwiązania problemem społecznym. Żadna ze znanych substancji psychozomimetycznych nie znalazła zastosowania leczniczego. Próby leczenia psychoz niektórymi środkami psychozomime- tycznymi skończyły się niepowodzeniem. Niekiedy dla tej grupy środków używa się nazwy i(halucynogeny’r. Jest to niesłuszne, gdyż implikuje, że halucynacje są głównym objawem występującym po ich zastosowaniu. Tymczasem halucynacje mogą być niekiedy nieznaczne lub nie występować wcale po zastosowaniu środków psychozomimetycznych, podczas gdy występują silnie zaznaczone inne zaburzenia psychiczne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *