Zatrucia i objawy niepożądane

Losy w organizmie. Z błony śluzowej przewodu pokarmowego glikozydy strofantusa nie wchłaniają się, podaje się je dożylnie. Różnice wchłaniania w porównaniu z glikozydami naparstnicy zilustrowano na ryc. 7.3. Możliwe jest podanie domięśniowe, ale z dodatkiem środka znieczulającego miejscowo ze względu na ich działanie drażniące. Glikozydy stro- fantusa w mniejszym stopniu niż glikozydy naparstnicy wiążą się z białkami krwi, Z tego powodu, zwłaszcza przy podaniu dożylnym, dochodzi do szybszego przenikania strofantyny do mięśnia sercowego. Eliminacja glikozydów strofantusa jest względnie szybka, dlatego nie dochodzi do kumulacji (p. ryc. 7.1 i 7.4 oraz tab. 7.2).

Zatrucia i objawy niepożądane. Na ogół nie stwierdza się objawów niepożądanych po leczniczych dawkach glikozydów strofantusa. Przyczyną zatruć (z zasady ostrych) jest nieuwzględnienie przeciwwskazań, podobnie zbyt dużej dawki, zbyt szybkie wstrzyknięcie (podanie 0,25 mg powinno trwać 10 min) lub osobnicza-nadwrażli wość. Może wystąpić migotanie komór kończące się najczęściej śmiercią. Innym groźnym powikłaniem jest możliwość „uruchomienia” zalegających w sercu materiałów zatorowych (oderwane zakrzepy przyścienne) i wywołanie przez nie zatorów w układzie tętniczym.

Serce zdrowe jest mniej wrażliwe na strofantynę niż serce chore. Znany jest przypadek wstrzyknięcia zdrowej osobie w celach zbrodniczych zawartości 10 amp. strofantyny, tj. 2,5 mg, dożylnie bez wyraźniejszych skutków, oprócz naprzemiennego zwolnienia i przyspieszenia pracy serca.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *